Ruim een jaar geleden (op 19 april) was de beslissing genomen. Ik ging weg uit Den Bosch (de stad die me vijf jaar van m'n leven had gebracht), naar Zaandam.

In september 2002 ging ik bij jou wonen. In hetzelfde huis. Zodat je stiekem bij me in bed kon kruipen. En zodat ik je elke morgen naar school kon brengen. Op de fiets, jij op de jouwe en ik op de mijne. Dat waren avonturen, elke dag weer.

Ik weet nog hoe we de tweede keer op weg waren naar school en jij bij de eerste bocht stug rechtdoor fietste en riep "ik weet de weg heus wel hoor!". En toen je zag dat ik echt was gestopt werd je zo boos dat je viel. Anders kon je namelijk niet met je voeten stampen. Ik moest zo lachen dat de tranen over m'n wangen rolden. En met elke lach hield ik meer van je.

Of die keer dat we op mijn fiets waren, jij op de stang. En dat de zon scheen, en jij druk aan het praten was. Totdat je schoen tussen de spaken kwam. Auw.

Maar nu lijkt het wel of het allemaal voorbij is. Want het einde van het schooljaar is daar. Het begin van de zomer. Het einde van de recessie (gelukkig maar, want de mensen waren toch al zo somber). En de start van een klein drama. Want ik ga ergens anders wonen. Snif. Ik mis je nu al.