'Wanneer gaan we weer klimmen papa?" "Niet deze week maar volgende week, meiske." "Maar mama zei vanmorgen dat we vandaag gingen klimmen!" "Ja, mama zegt wel vaker iets dat niet klopt. Volgende week gaan we weer, dan gaat Maarten ook mee, kunnen we samen klimmen!" "Maar ik wil vandaag!!!"
Stampvoetend stond je voor me te kijken. Je zette de mooiste pruillip op die je hebt (en je hebt mooie lippen!), keek boos en streng (ze oefent sinds kort in fronsen - ze vind de rimpels die dan in je hoofd komen zo mooi, net als bij opa) en probeerde me te overtuigen van je gelijk. "Ik wil vandaag klimmen, ik wil niet volgende week!" "Liefje, vandaag gaan we niet klimmen, vandaag gaan we op bezoek bij Ralph en Javaj. Javaj ken je toch wel, het kindje van Ralph en Monic?" "Oh ja, die is nog heel klein he?" "Ja, die is net zo oud als Nova, dus het is nog een heel klein kindje." "Oh, dan wil ik wel naar Raph."
In de auto, hups hups, naar de bossestraat. Onderweg maar weer eens een keer verdwaald en de weg gevraagd aan twee parkeerwachten. "Weet u misschien waar de Bossestraat is?" "U bent in de Bossestraat meneer." "Ow ... eh .. dank u."
Javaj kan al helemaal zelf opstaan. Lopen nog niet, dat is nog te moeilijk, maar haarzelf omhoog trekken aan de spijlen van de box (of enig ander voorwerp dat toevallig in de buurt is) lukt al heel erg goed. Met verwondering keek je toe. "Dit kan Nova nog niet he?" "Nee, Nova wil het wel heel graag, maar ze snapt nog niet hoe dat moet, jezelf omhoog trekken. Misschien moeten we het haar gaan leren, of denk je dat ze het vanzelf wel leert?"
Je keek Ralph vragend aan. "Heeft Javaj het dan zelf geleerd?" "Ja", zei Ralph, "op een dag snapte ze het ineens en stond ze ons heel blij aan te kijken vanuit de box!" "Oh, dan moet Nova het ook maar zelf leren" besloot je. Een wijze beslissing :)
Met z'n viertjes even naar grand-cafe Amsterdam geweest. Papa en Ralph lekkere biertjes gedronken. Jij ook ...
"Luna, want ben je aan het doen?" "Ik ben bier in het flesje van Javaj aan het doen, dat vindt ze lekker!" "Nou, ik denk dat Javaj dat helemaal niet lekker vind, en daar ook nog veel te klein voor is." "Dat geeft niets, dan drink ik het wel op!"
Wijze woorden belhamel! Je voegde de daad bij het woord en zette het flesje waarin zojuist een half glas witbier was omgekeerd aan je mond. Klok .. klok .. klok .. klok. Het flesje was half leeg. Je oogjes half dicht. Een beetje moeilijk lopend ging je 10 minuten later een broodje bestellen aan de bar. En nadat die opdracht was volbracht vond je het nodig om al pirouettes draaiend terug te komen naar de tafel.
Draaiend van dolheid en alcohol kwam je bij me staan. "Ik wil even bij jouw op schoot zitten". Je kroop op schoot en ging tegen me aanhangen. "Ik ben een beetje moe." Kleine gelukstranen welde op in mijn ooghoeken.
"Als je moe bent mag je altijd bij mij komen zitten liefje. Altijd." En terwijl ik je kusjes gaf viel je in slaap. Volmaakt gelukkig, net als ik.