De camping in Maarn ligt er prachtig bij. De zon schijnt, vogels kwetteren naar hartelust, konijntjes lopen over het gras. Links en rechts schieten licht geestelijk gehandicapte kindjes me hard lachend voorbij. Iedereen heeft lol. En lol is goed.
Laagkanje heet de camping. Een camping voor families. Van groot tot klein, met de nadruk op klein. Kindvriendelijk dus. Je bent er samen met Peter en Petra. In de nieuwe caravan. Nou ja nieuw ... de caravan is al ruim 20 jaar oud. Maar voldoet nog steeds uitstekend.
Ik kom op bezoek. In mijn tas het filosofie magazine van deze maand, en het boek over Spinoza dat ik nog steeds niet uit heb, en waaruit ik je af en toe kleine stukjes voorlees. Ik doe dat vooral als je net op je Zaanse school nieuwe liedjes hebt geleerd die de here loven en alles wat uit Hem is voortgekomen. Je kunt zo mooi christelijk zingen. Geweldig! Stiekem vertel ik je dan over de planten en de dieren. En dat het er zoveel zijn dat God het eigenlijk een beetje druk heeft om zich ook nog met ons bezig te houden. Maar dat Hij wel overal is. Als jij dat wil.
Rust wil ik. Jij bent met je nieuwe vriendin Fiola naar een kinderfeestje. Hiep hoi! Ik val met mijn neus in de boter, want iedereen is weg. De peeties zijn boodschappen doen en ik kan de weg naar de caravan niet vinden. De instructies luiden dan ook dat ik me moet melden bij de supermarkt. Kan ik de blikken bier mee helpen tillen en meteen Nova zien.
Met Nova en een plastic tas in mijn armen lopen we naar de plek waar de caravan staat. Onderweg wordt ik geïnstrueerd over de buren. Wie het zijn, wat ze doen, waar ze vandaan komen, of ze vervelend zijn of juist heel aardig. Het is net een kleine commune, deze camping. De sociale controle is groot, het gevoel van onveiligheid dat schijnbaar de rest van het land teisterd niet aanwezig. Individualisering en veiligheid gaat niet samen, dat wordt hier maar al te duidelijk.
Met een blik bier in de hand zet ik me aan het lezen. Nooit geweten dat filosofie zich op zo'n geweldige wijze laat mengen met alcohol en zonlicht. De lichte bries is net voldoende om me helder te houden, zodat ik niet afdwaal naar plekken waar ik nog niet wil zijn.
Om zes uur kom jij aanzetten, kleine Luna, mijn oogappeltje. Binnen twee seconden heb je me uit de stoel gewerkt, tegen een boom aangezet en sta je op mijn schouders om aan een tak te kunnen hangen. Fiola kan uiteraard niet achterblijven en vraagt ook of ze wasknijpertje mag spelen. Peter offert zich op als wasmolen en met zijn tweeën hebben ze vervolgens lol voor tien. Net als die geestelijk gehandicapte kindjes. Je kunt het verschil niet zien.
De biertjes laten zich wel smaken. Petra besluit om pannekoeken te gaan bakken en heeft de vader van Fiola ook uitgenodigd. Fred schudt stevige handen en verteld ons direct van het geheim dat je alleen deelt met Freddeman: hij heeft de kofferbak van zijn auto vol staan met breezers. Een zoet drankje dat er eigenhandig voor aan het zorgen is dat we binnen nu en vijf jaar met een enorm alcohol probleem onder de jeugd zitten. Het drinkt namelijk als limonade, maar bevat meer alcohol dan een blik bier.
Nadat er 6 blikken bier het keelgat in zijn gegoten wordt dan ook een begin gemaakt met deze taak. De breezers moeten op, ze zijn nog maar even houdbaar. Tot 2004. Fred en ik kunnen er wat van. Gezellig, met zijn allen pannekoeken eten, verhalen vertellen over de dag en ondertussen pimpelen dat het een lieve lust is. De filosofie houdt op met bestaan en wordt aards in zijn overwegingen.
Om acht uur lig je op bed. Samen met Nova, die zich in een hoekje tegen de wand van de caravan aan heeft genesteld. De'r groene knuffelolifant stevig in de knuistjes geklemd, af en toe kirrend van plezier. Misschien praat ze wel met de knuffel. Jij ligt met je handen stevig om Hetty heen naar mij te kijken. "Jij blijft vannacht slapen he?" zeg je. Ik bevestig en zeg je dat ik dan wel graag bij jou in je bed wil slapen. Tenminste als dat mag voeg ik nog toe.
Gelukkig heb je daar geen probleem mee. Buitengekomen laat ik me weer in mijn stoel zakken en zet de strijd met de breezers voort. Fred ziet het geamuseerd aan en luisterd ondertussen naar Peter die het verhaal van de wonderbaarlijke vader-moeder-kindje-vader-kindje-relatie uit de doeken doet. "Ja, wij zijn me er eentje", laat ik Fred weten voordat ik nog een breezer openmaak. Het is mijn vierde. En het is pas negen uur.
Het gesprek is goed. De ouders hebben het over ouder dingen, zoals de nieuwe waarschuwingen die op de pakjes sigaretten staan. Een collectors-item zegt de een. Levensgevaarlijk zegt de ander, die pakjes worden steeds opvallender. Het effect van de waarschuwingen valt te betwijfelen, dat is voor iedereen duidelijk. Ik vraag hardop af of onze kinderen later ook aan het roken zullen slaan, en zo ja, wat en hoeveel en voor hoelang en wat het dan zou kosten.
Niemand weet het antwoord. Niemand kan het ook weten want voorspellen is nou eenmaal moeilijk, en zeker de toekomst. Na de vijfde breezer begin ik te merken dat mijn tax langzamerhand wel bereikt is. Mijn denken gaat trager, de gesprekken moeilijker te volgen. Het is lang geleden dat ik 's avonds om tien uur al in mijn bed lag, maar vandaag ga ik het toch eens proberen.
Met een groet aan alle aanwezigen verlaat ik de ronde rondom het kampvuur en begeef me naar de caravan. Jij ligt daar heerlijk te slapen. Terwijl ik m'n kleren uit doe vraag ik of je een beetje op wil schuiven. "Papa!", zeg je heel zachtjes en je schuift een beetje naar het midden. Ik kruip naast je in bed, sla m'n arm om je middel en val bijna onmiddelijk in slaap.
De volgende morgen hoor ik van Peter en Petra dat ze afgelopen nacht nog vertederd hebben staan te kijken en te luisteren hoe jij en ik een klein snurk concert gaven. Met onze gezichten naar elkaar toe zette jij zachtjes in, maakte ik een kleine bas en sloot jij weer af met een hoge piep. Ritmisch en herhalend werd het het bos omgezaagd. Nova lag achter jou en had haar kleine arm op je gezicht gelegd en lag met haar neus in je linkeroor.
We zijn me de'r eentje! Wij allemaal!