Harrie is dood. Zomaar gestorven terwijl je op vakantie was. Zonder aankondiging ineens het hoekie om.
Harrie was al langer ziek maar had dat voor iedereen goed verborgen weten te houden. Zijn lange haren maakten dat we niet konden zien dat hij eigenlijk niets at. Hij bleef net zo breed als hij was toen je hem kreeg,
Harige Harrie was zijn naam. Stijf, stinkend en uitgemergeld lag hij in zijn hokje. De haren vielen uit zijn lijf bij het oppakken. En aan mij de taak je uit te leggen dat hij niet meer was. Want ik moest je ophalen in Deurne, bij Opa en Oma.
Aan de tafel verteldde ik je dat ik geen leuk nieuws had. Je keek me vragend aan. "Harrie is dood. Mama vond hem vanmorgen in zijn hokje en toen ademde hij niet meer." "Kon hij nog wwel lopen?", wilde je weten. "Nee", zei ik. "Hij kon niet meer ademen, niet meer lopen. Harrie was ziek. Eten deed hij al lang niet meer en nu is ie dood."
Kleine traantje in je ooghoeken. "Jullie hebben hem dood laten gaan! Hadden jullie wel zijn hok schoongemaakt? En wel genoeg te eten gegeven?" Eerst boos, toen verdrietig. Mijn hart brak een beetje, je bent zo kwetsbaar als je huilt.
"We kunnen er niets meer aan doen, ik denk dat je hem vanmiddag als we thuis zijn maar moet begraven." Je knikte.
In de auto op weg naar huis kwam Harrie weer ter sprake. "Ik ben verdrietig", zei je. "Ik moet een beetje huilen." "Ja", zei ik, "en ik vind het ook heel zielig voor Harrie". Waarop je reageerde met "Harrie is niet zielig! Hij is dood."
De begrafenis was een prachtige ceremonie. Met je christelijke opvoeding is Harrie minimaal naar de cavia-hemel vertrokken. Naar de andere cavia's die ook dood zijn.
Nijntje, het konijn, dat je vandaag gekregen hebt heeft gelukkig de wonden weer wat geheeld. ik hoop dat je die wat langer in leven kunt houden, want hij is nog zo klein en jong.